Rechtspunt
Arrest n° 261.380
✕- Arrest
- n° 261.380
- Datum
- Procedure
- Andere verzoekschrift
- Verzoeker
- XXXX
- Beslissing
- Verwerping
Uit wat voorafgaat volgt dat er redenen zijn om de bestreden beslissing inzake de strafmaat te hervormen en de uitspraak van de Raad van State ter zake in de plaats te stellen van het bestreden besluit, en zulks in de volgende zin: 1°) voor de hiernavolgende vier bewezen inbreuken moet een exclusieve bestuurlijke geldboete worden opgelegd, binnen de hiervoor voor elk van die inbreuken bepaalde geïndividualiseerde strafvorken. 2°) Uit wat voorafgaat volgt dat er reden is om een hogere geldboete op te leggen dan het minimumbedrag van elk van die vorken, zonder dat er evenwel redenen zijn om het maximumbedrag van elke van die strafvorken op te leggen. De op te leggen geldboetes moeten zich, alles wat voorafgaat in acht genomen, derhalve situeren rond de gemiddelde waarde tussen het minimum en het maximum van elke strafvork. Gelet op wat voorafgaat, wordt het preventief en repressief karakter van de op te leggen exclusieve bestuurlijke geldboete afdoende gevrijwaard door het bedrag van de geldboete als volgt te hervormen: inbreuk op artikel 7, eerste lid, van het besluit van 26 april 2013: 2.500 euro; inbreuk op artikel 7, derde lid, 3° van hetzelfde besluit: 2.500 euro; inbreuk op artikel 9, 1°, van hetzelfde besluit: 7.000 euro; inbreuk op artikel 37, eerste lid, van hetzelfde besluit: 7.000 euro. In overeenstemming met artikel 56, § 4, van het decreet van 28 juni 2013 worden de bedragen van de exclusieve bestuurlijke geldboetes samengevoegd tot een bedrag van 19.000 euro.
Andere rechtspunten van hetzelfde arrest
- Luidens artikel 59 van het decreet van 28 juni 2013 'betreffende het landbouw- en visserijbeleid' (hierna: het decreet van 28 juni 2013) kan degene aan wie een exclusief bestuurlijke geldboete als vermeld in artikel 56 van dat decreet is opgelegd, op straffe van verval binnen zestig dagen vanaf de kennisgeving van de beslissing beroep aantekenen bij de Raad van State, die oordeelt met volle rechtsmacht. Dat beroep schorst de beslissing. Het betreft derhalve een beroep tot hervorming in de zin van artikel 16, eerste lid, 8°, van de gecoördineerde wetten op de Raad van State. Zulks houdt in dat de Raad van State het hem voorgelegde geschil in zijn geheel aan een nieuw onderzoek onderwerpt en als rechter in beroep in laatste aanleg uitspraak doet over de grond van het geschil waarbij hij de bevoegdheid heeft tot hervorming van te dezen, de bestreden administratieve beslissing. Deze hervormingsbevoegdheid houdt in dat het geschil met alle feitelijke en juridische vragen in zijn geheel aanhangig wordt gemaakt bij de Raad van State, die een onderzoek voert op basis van het rechtsplegingsdossier. Hij heeft ter zake een volledige beoordelingsbevoegdheid, zowel ten aanzien van de feiten als van het recht en zijn beslissing komt in de plaats van de bestreden beslissing. Zulks houdt in dat door die devolutieve kracht van het beroep, de Raad van State niet noodzakelijk is gebonden door de motieven waarop de bestreden beslissing is gesteund en de kritiek van de verzoekende partij daarop. (...)…
- Om te beoordelen of voor de vastgestelde feiten een in die bepaling gestelde bestuurlijke geldboete kan worden opgelegd, moet de Raad van State, als hervormingsrechter, beoordelen 1°) of de aan de verzoekende partijen ten laste gelegde feiten bewezen zijn, 2°) of die feiten een inbreuk zijn in de zin van – te dezen – artikel 56, § 3, 1° en § 4, eerste lid, van het decreet van 28 juni 2013 en 3°) of bij het bepalen van de concrete geldboete, het evenredigheidsbeginsel wordt geëerbiedigd. De aan de verzoekende partij verweten feiten vinden steun in het proces-verbaal. Op grond van artikel 53, tweede lid, van het decreet van 28 juni 2013 heeft dit bewijswaarde tot het tegendeel is bewezen. De verzoekende partij levert dit bewijs niet: de vergoelijkingen voor de doorgestuurde zogenaamde “nulmetingen”, alsook dat voor bepaalde van die “nulmetingen” niettemin deelgegevens werden aangeleverd, weerleggen de vastgestelde “nulmetingen” niet. De Raad van State houdt bijgevolg de door de verbalisant gedane vaststellingen voor waar. Deze feiten vormen luidens de bestreden beslissing de inbreuken op het besluit van 26 april 2013.
- De kritiek van de verzoekende partij dat volgens haar de motieven van de bestreden beslissing haar niet toelaten te begrijpen waarom een inbreuk al dan niet werd gesanctioneerd en waarbij zij zich de vraag stelt op basis van welke criteria het bestuur besloot om haar te sanctioneren, betreft de kenbaarheid van het handhavingsbeleid van het bestuur en meer bepaald de criteria die bepalen wanneer een inbreuk wordt geseponeerd, c.q. wordt vervolgd en gesanctioneerd. Dit staat los van de beoordeling of de bewezen feiten een evenredige bestuurlijke geldboete noodzaken. In zijn beoordeling moet de Raad van State geen rekening houden met de al dan niet kenbaarheid van het handhavingsbeleid door de verzoekende partij. De Raad van State mag niet, ook niet in het raam van zijn hervormingsbevoegdheid, de opportuniteit beoordelen van het al dan niet opleggen van een bestuurlijke geldboete. De kritiek dat de bestreden beslissing de materiëlemotiveringsplicht schendt doordat de criteria inzake het vervolgings- en sanctioneringsbeleid haar niet bekend zijn, leidt aldus niet tot een hervorming van de bestreden beslissing.
- In de mate dat de verzoekende partij de redelijkheid betwist van de daadwerkelijke beleidsgrens om al dan niet sanctionerend op te treden, doet de verzoekende partij blijken van een eigen standpunt – dat, samengevat, inhoudt dat volgens haar een percentage van bijvoorbeeld 90 % of zelfs van 85 % eveneens voldoet aan het doel van de wetgeving – maar dat impliceert niet dat het bestuur, door dit blijkbaar anders te zien en de verzoekende partij te sanctioneren, tot een conclusie is gekomen die de redelijkheid schendt. In de mate tot slot dat de verzoekende partij stelt dat volgens haar niet bij ieder slachthuis lijkt te worden overgegaan tot het opleggen van een exclusieve administratieve geldboete bij elke minste overtreding, komt zij niet verder dan een loutere bewering die zij niet concreet staaft. Ook het door haar overgelegde stuk staaft dat niet. Het betreft enkel een overzicht van de kwaliteit van de doorgezonden gegevens voor een aantal slachthuizen, doch daaruit kan niet worden opgemaakt of en vanaf welke drempel er handhavend wordt opgetreden. Uit wat voorafgaat volgt dat de kritiek (inzake de opportuniteit) om al dan niet een exclusieve bestuurlijke geldboete op te leggen, niet tot hervorming van de bestreden beslissing leidt.
- In dit onderdeel uit de verzoekende partij kritiek uit op de indeling van de inbreuken in categorieën “licht”, “gemiddeld” of “zwaar” en de koppeling van “willekeurige prijsminima en maxima aan de categorieën.” De grote diversiteit van situaties waarop de exclusieve bestuurlijke geldboete kan worden toegepast, bracht de decreetgever ertoe het bestuur een ruime waaier van sancties ter beschikking te stellen. Binnen deze diversiteit heeft het bestuur in de bestreden beslissing ervoor geopteerd de in hoofde van de verzoekende partij vastgestelde inbreuken in te delen in enerzijds “zware” en anderzijds “gemiddeld zware”. Uit het gegrond bevinden van het tweede middel volgt dat met de motivering van de zwaarte van de inbreuk op artikel 6, § 1, van het besluit van 26 april 2013 geen rekening meer wordt gehouden. Het navolgende heeft aldus enkel betrekking op de vier hiervoor in aanmerking genomen inbreuken. De opgeven motieven om die in te delen in respectievelijk “zware” en “gemiddeld zware” inbreuken zijn afdoende: de juistheid van de motieven ervoor wordt niet betwist en de Raad van State sluit zich aan bij de redenen waarom de verschillende inbreuken als “zwaar”, respectievelijk “gemiddeld zwaar” worden gekwalificeerd. Uit de opgegeven redenen kan immers afdoende worden afgeleid waarom een inbreuk als zodanig wordt gekwalificeerd. In de mate dat de verzoekende partij het standpunt huldigt dat zij de achter die motieven liggende interne criteria ter onderscheid moet kennen, (...)…
- Artikel 6, § 1, van het besluit van 26 april 2013 betreft een algemene bepaling waarin uitdrukkelijk wordt gesteld dat de indeling dient te gebeuren overeenkomstig de Europese regelgeving en “overeenkomstig de bepalingen van dit besluit”. De daarin opgelegde plicht tot indeling kan dus als zodanig niet worden onderscheiden, wat de constitutieve bestanddelen ervan betreft, van de andere op de verzoekende partij rustende verplichtingen en verboden die zijn bepaald in de overige bepalingen van het besluit van 26 april 2013. Een sanctionering op grond van deze specifieke bepalingen houdt meteen ook een sanctionering in van de algemene bepaling van artikel 6, § 1, van het besluit van 26 april 2013. Aangezien blijkt dat de verzoekende partij wordt gesanctioneerd op meer specifieke bepalingen uit het besluit van 26 april 2013, met name artikel 7, eerste lid en derde lid, 4°, artikel 9, 1°, en artikel 37, eerste lid van dat besluit, kan zij niet bijkomend worden gesanctioneerd op grond van artikel 6, § 1 ervan zonder het door de verzoekende partij aangevoerde beginsel te schenden. Het tweede middel leidt tot hervorming in die zin dat de verzoekende partij wordt vrijgesproken wat de tenlastelegging van de inbreuk gegrond op artikel 6, § 1, van het besluit van 26 april 2013 betreft. Voor het overige leidt het middel niet tot hervorming.
- Artikel 37, eerste lid, van het besluit van 26 april 2013 houdt de verplichting in om de in die bepaling vermelde gegevens te bezorgen aan de IVB, waaronder de gegevens met betrekking tot het geraamde aandeel mager vlees. Deze gegevens moeten correct zijn. Uit die bepaling blijkt dat het niet volstaat dat een meting is gebeurd en dat die waarden – weze het een nulmeting – worden bezorgd aan het IVB. De doorgestuurde gegevens – te dezen de waarden – moeten correct zijn. In de mate dat de verzoekende partij het anders ziet, gaat zij uit van een verkeerde rechtsopvatting. Uit het proces-verbaal, met bewijswaarde tot het tegendeel is bewezen blijkt dat de verzoekende partij op 14 december 2020, 7 januari 2021 en 11 januari 2021 geen correcte gegevens meedeelde wat het geraamd aandeel mager vlees van de in te delen varkens betreft. Dit volstaat om te besluiten dat de inbreuk op artikel 37, eerste lid, van het besluit van 26 april 2013 is bewezen. Het derde middel leidt niet tot hervorming.
- In dit middel betwist de verzoekende partij de evenredigheid van de opgelegde sanctie. Als vijfde argument voert zij evenwel overmacht aan. Dit betreft niet de evenredigheid van de opgelegde straf, maar wel de verantwoordelijkheid voor het plegen van de inbreuk. Dit argument wordt daarom als eerste onderzocht. Het is een algemeen rechtsbeginsel dat de strengheid van de wet in geval van overmacht kan worden gemilderd, beginsel waarvan het decreet 28 juni 2013 niet afwijkt (vaste rechtspraak, zie inzonderheid GwH 8 februari 2024, nr. 20/2024; Arbitragehof, 9 oktober 2002, nr. 143/2002; Arbitragehof 4 april 1995, nr. 32/95). Overmacht veronderstelt een buiten de wil van de betrokkene gelegen feit of gebeurtenis die hij niet kon voorzien of vermijden. De bewijslast van overmacht rust op degene die er zich op wil beroepen. Te dezen ziet de verzoekende partij haar overmacht in het feit dat het in werkelijkheid onmogelijk is om aan de opgelegde norm voor 100 % te voldoen. Vastgesteld wordt dat de aan de verzoekende partij verweten feiten, niet het niet-bereiken van de 100% norm is, zodat in de mate dat de verzoekende partij ter zake betoogt dat het onmogelijk is om die norm te bereiken, haar argumentatie feitelijk faalt. Er is geen reden tot overmacht aannemelijk gemaakt, zodat dit argument niet leidt tot hervorming van de bestreden beslissing.
- Wat betreft de analyse van de straftoemeting in de bestreden beslissing heeft het bestuur in hoofde van de verzoekende partij vijf inbreuken gesanctioneerd, met dien verstande dat na beoordeling van het tweede middel, dit werd hervormd tot de volgende vier inbreuken, waarvoor in de bestreden beslissing exclusieve geldboetes werden opgelegd. Het bepalen van deze vier bedragen is gebeurd volgens de indeling van de inbreuken op basis van hun graad van ernst (“zwaar” voor de derde en vierde inbreuk of “gemiddeld zwaar” voor de eerste en tweede inbreuk). Dat wordt gemotiveerd aan de hand van een specifieke motivering per inbreuk en aan de hand van de volgende elementen die in het algemeen in rekening worden genomen bij de bepaling van elke bestuurlijke geldboete: Kennis van de verplichtingen; Er werd op 18 september reeds een waarschuwing gegeven aan de betrokken inrichting voor dezelfde overtreding; De inrichting werd voldoende tijd gegeven een einde te maken aan de inbreuken; De inbreuk werd vastgesteld op een significant aandeel van de karkassen; Het is de eerste inbreuk in hoofde van de inrichting; Benadeling van een leverancier of producent is niet bewezen; Kwade trouw kan niet aangetoond worden; Er is geen economisch voordeel aangetoond in hoofde van de overtreder.” Uiteindelijk wordt de verzoekende partij voor elk van de vier inbreuken veroordeeld tot het minimumbedrag van elk van deze gehanteerde strafvorken. Eerste criterium: de zwaarte van de inbreuk: Bij de beoordeling (...)…
- In een derde argument verwijst de verzoekende partij naar het bestaan van een technisch defect aan het eigen meettoestel. Uit de ter zake door de verzoekende partij overlegde stukken blijkt enkel dat zij de bevoegde dienst heeft geïnformeerd en dat zij met een vervangtoestel van een derde probeert te werken. Uit die stukken, noch uit enig ander stuk waarop de Raad van State acht mag slaan, blijkt dat de verzoekende partij enige melding heeft gemaakt inzake de dysfunctie van het eigen gekozen vervangtoestel. Aldus verklaart het defect aan het eigen vervangtoestel niet de doorgestuurde “nulmetingen” van 14 december 2020, 7 januari 2021 en 11 januari 2021. Mocht het vervangtoestel al defect zijn geweest, had de verzoekende partij zulks moeten melden, wilde zij in overeenstemming met die verplichting handelen. Uit wat voorafgaat volgt dat dit argument niet mee wordt betrokken in de straftoemeting vermits niet blijkt dat het ter zake relevant is. Voorts is, zoals reeds is vastgesteld bij de beoordeling van het derde middel, niet relevant het gegeven dat steeds een meting is gebeurd: vereist is dat correcte gegevens worden doorgestuurd. Bij deze beoordeling wordt ook betrokken, de in het eerste middel ontwikkelde kritiek van de verzoekende partij, inzake het motief dat de inbreuk is vastgesteld “op een significant aandeel van de karkassen”. Wat dat punt betreft, wordt de verzoekende partij bijgetreden in haar standpunt dat het begrip “significant” onvoldoende precies is om een (...)…
- Wat betreft het tweede criterium, de antecedenten inzake handhaving, meent de verzoekende partij dat de opgelegde geldboete niet proportioneel is omdat slechts “in beperkte mate” rekening is gehouden met het gegeven dat “dit een eerste inbreuk is in hoofde van de inrichting”. Los van het gegeven dat de inbreuken betrekking hebben op vaststellingen gedaan op meerdere opeenvolgende data, blijkt uit de gegevens van de zaak evenwel dat op 18 september 2020 aan de verzoekende partij een waarschuwing werd opgelegd omdat bij een controle op 4 september 2020 en bij een administratieve controle op 10 september 2020, een reeks inbreuken op het besluit van 26 april 2013 werden vastgesteld waaronder een aantal dezelfde als die welke het voorwerp uitmaken van de thans bestreden exclusieve bestuurlijke geldboete, met name een inbreuk op 3 september 2020 op artikel 7, eerste lid en derde lid, 4°. In die waarschuwing wordt de verzoekende partij uitdrukkelijk verzocht om onmiddellijk de nodige maatregelen te nemen om de erkende indelingsmethode correct toe te passen door correct te prikken met het indelingstoestel om correcte indelingsresultaten te verkrijgen” en om “het aantal nulmetingen te minimaliseren om correcte indelingsresultaten te verkrijgen.” Voorts wordt de verzoekende partij gewaarschuwd dat, “indien geen gevolg gegeven wordt aan deze waarschuwing, overeenkomstig artikel 53 van het decreet van 28 juni 2013 een proces-verbaal zal worden opgesteld en dat op basis van het (...)…
- Betreffende het verzoek tot toepassing van de eendaadse samenloop vervat in artikel 56 van het Strafwetboek, in een zesde argument, meent de verzoekende partij dat de exclusieve bestuurlijke geldboete moet worden gereduceerd, omdat er duidelijk sprake is van eenheid van opzet. Dit argument wordt om de volgende redenen niet bijgetreden. Vooreerst worden de inbreuken op een uitvoeringsbesluit van het decreet van 28 juni 2013 enkel bestuurlijk beteugeld. Er zijn geen strafrechtelijke sancties voorzien. Bij gebreke aan een parallelle strafrechtelijke sanctionering – zijnde zogenaamde “gemengde inbreuken” wat inhoudt dat de dader van eenzelfde feit op een alternatieve wijze kan worden gestraft, hetzij door de strafrechter, hetzij door middel van een administratieve geldboete waartegen hem een beroep wordt geboden voor een rechtscollege – is er dan ook geen sprake van toepassing, op de voorliggende exclusieve bestuurlijke geldboete, van rechtsfiguren uit het strafrecht, zoals te dezen die van eenheid van opzet (art. 65 van het Strafwetboek) (Grondwettelijk Hof 11 maart 2009, nr. 42/2009). De verzoekende partij die het anders ziet, gaat ter zake uit van een verkeerde rechtsopvatting. Ten tweede bepaalt artikel 56, § 4, van het decreet van 28 juni 2013, in zijn versie van toepassing op het geschil, dat bij samenloop van verschillende inbreuken de bedragen van de exclusieve bestuurlijke geldboeten worden samengevoegd, zonder dat die samen hoger mogen zijn dan het dubbel van het (...)…
- De verzoekende partij verzoekt om de opgelegde geldboete “met uitstel” uit te spreken. Luidens artikel 58/1 van het decreet van 28 juni 2013 kan het bestuur besluiten dat de beslissing tot oplegging van een exclusieve bestuurlijke geldboete niet of maar gedeeltelijk zal worden uitgevoerd als tijdens de periode van vijf jaar die aan een nieuwe inbreuk voorafgaat, geen van de voorwaarden vermeld in die bepaling wordt geschonden. Diezelfde bevoegdheid komt derhalve de Raad van State toe, optredend als hervormingsrechter. Op dit verzoek tot het toekennen van deze gunstmaatregel wordt niet ingegaan. De inbreuken waarvoor de verzoekende partij is veroordeeld zijn (gemiddeld) zwaar. Voorts staaft de verzoekende partij de redenen die het uitstel kunnen verantwoorden niet en staat vast dat, ondanks dat de verzoekende partij over voldoende tijd beschikte voorafgaand aan de feiten die leiden tot de bewezen inbreuken, zij niet de nodige maatregelen heeft genomen om die inbreuken in de toekomst te voorkomen.
- Voor zover de verzoekende partij het rechtszekerheidsbeginsel geschonden acht doordat, omwille van de laattijdigheid van het voornemen om een exclusieve geldboete op te leggen, meteen ook de bestreden beslissing laattijdig is, kan zij niet worden gevolgd. Luidens artikel 58, § 2, van het decreet van 28 juni 2013 beslissen het hoofd van het Agentschap Landbouw en Zeevisserij en de door het hoofd aangewezen personeelsleden over het opleggen van de exclusieve bestuurlijke geldboetes en dit binnen een termijn van negentig dagen, na de kennisgeving van het voornemen om een exclusieve bestuurlijke geldboete op te leggen en na de vermoedelijke overtreder in voorkomend geval te hebben gehoord. Uit de tekst van deze bepaling volgt aldus duidelijk dat de termijn pas ingaat na de kennisgeving van dat voornemen. In de mate dat de verzoekende partij uitgaat van een andere rechtsopvatting, faalt die in rechte. De bestreden beslissing is op 15 juli 2021 genomen en dus binnen de in artikel 58, § 2, van het decreet van 28 juni 2013 bepaalde termijn van negentig dagen na de kennisgeving van het voornemen tot het opleggen van een exclusieve bestuurlijke geldboete van 18 mei 2021. Dat het voornemen zelf laattijdig zou zijn, doet daaraan geen afbreuk. De in artikel 58, § 1, van het decreet van 28 juni 2013 bepaalde termijn waarbinnen verzoeker van dit voornemen op de hoogte diende te worden gesteld, betreft immers een loutere termijn van orde. Aldus maakt de verzoekende partij niet aannemelijk (...)…
- In de mate dat de verzoekende partij haar kritiek wil brengen onder de materiëlemotiveringsplicht, kan de Raad van State, als hervormingsrechter, dergelijke tekortkoming verhelpen door substitutie van motieven. Op zich dient het gebrek aan motieven in de bestreden beslissing derhalve niet (noodzakelijk) tot hervorming te leiden. In dat kader oordeelt de Raad van State als volgt: los van de vraag of er te dezen in hoofde van het bestuur een plicht zou bestaan tot het (al dan niet actief) openbaar maken van haar handhavingsbeleid, gaat de door de verzoekende partij aangevoerde schending van de materiëlemotiveringsplicht niet zover dat in de bestreden beslissing de richtlijnen of krijtlijnen moeten worden uiteengezet waarop het handhavingsbeleid steunt en inzonderheid waarom bepaalde inbreuken wel en bepaalde andere niet worden vervolgd en gesanctioneerd. Bijgevolg moet de Raad van State, in het licht van de devolutieve werking van het voorliggende beroep, bij zijn beoordeling of de feiten zijn bewezen en in rechte de bestuurlijke geldboete verantwoorden, evenmin rekening houden met de kenbaarheid van het handhavingsbeleid, te meer dat de Raad van State hoe dan ook als hervormingsrechter door dat handhavingsbeleid is gebonden. De kritiek dat de bestreden beslissing de materiëlemotiveringsplicht schendt doordat de criteria inzake het handhavingsbeleid haar niet bekend zijn, leidt aldus niet tot een hervorming van de bestreden beslissing.
- De kosten worden bepaald in artikel 66 van de algemene procedureregeling. Het artikel 70 waarnaar artikel 66, 1°, verwijst, bepaalt evenwel geen recht verbonden aan een verzoekschrift tot hervorming. Er is derhalve geen recht verschuldigd. Evenmin is de bijdrage bepaald in artikel 66, 6°, verschuldigd daar het verzoekschrift tot hervorming niet is opgenomen in artikel 4, § 4, van de van de wet van 19 maart 2017 ‘tot oprichting van een Begrotingsfonds voor de juridische tweedelijnsbijstand’. Hieruit volgt dat het voorliggende beroep geen aanleiding geeft tot de betaling van een rolrecht en de bijdrage. Op het voorliggende beroep is wel de regeling toepasselijk inzake het toekennen van een rechtsplegingsvergoeding, vervat in artikel 67 van de algemene procedureregeling. Te dezen is de verwerende partij de in het gelijkgestelde partij, aan wie de basisrechtsplegingsvergoeding wordt toegekend.
- Uit de bestreden beslissing blijkt dat aan de verzoekende partij exclusieve bestuurlijke geldboetes werden opgelegd voor de volgende inbreuken op het besluit van 26 april 2013 dat een uitvoeringsbesluit is van het decreet van 28 juni 2013: 1°) Artikel 6, § 1: “De inrichting deelt geslachte varkens, die niet zijn gebruikt voor het fokken, en geslachte runderen in overeenkomstig de bepalingen van verordening (EU) nr. 1308/2013, gedelegeerde verordening (EU) nr. 2017/1182 en de bepalingen van dit besluit.” 2°) Artikel 7, eerste lid: “De inrichting is verantwoordelijk voor de goede organisatie van de indeling van geslachte runderen en geslachte varkens met het oog op het verkrijgen van correcte indelingsresultaten.” 3°) Artikel 7, derde lid, 4°: “De inrichting is verplicht om: 4° alle noodzakelijke maatregelen te nemen om een continue indeling, weging en merking van de karkassen te verzekeren;” 4°) Artikel 9, 1°: “Als karkassen niet worden ingedeeld overeenkomstig dit besluit: 1° is het natuurlijke personen of rechtspersonen verboden om de karkassen of kwartieren van runderen, of de karkassen van varkens, in de handel te brengen, te versnijden, te verwerven, aan te bieden, tentoon te stellen, op te slaan, te koop aan te bieden, te vervoeren, te verkopen, te leveren, af te staan, in te voeren, door te voeren, uit te voeren of op enige andere wijze te commercialiseren. Het verbod geldt evenwel niet voor karkassen van runderen of varkens die geslacht zijn in inrichtingen waarvoor (...)…