Rechtspunt
Arrest n° 210.090
✕- Arrest
- n° 210.090
- Datum
- Procedure
- Nietigverklaring
- Verzoeker
- NV NEOFIN
- Beslissing
- Verwerping
De wettigheid van het bestreden besluit moet onderzocht worden met inachtneming van de wettelijke bepalingen die op het ogenblik van het treffen ervan van kracht waren. Dat de nieuwe wetgeving het de verw. p. misschien mogelijk maakt om de aangelegenheid te regelen op een wijze die de verz. p. beter uitkomt, bewijst de onregelmatigheid van het bestreden besluit niet.
Gelijkluidende/gelijkaardige arresten
- RvS, nr. 237.209, 30 januari 2017.Bekijken in juriDict →Verzoeker VAN HOOBROUCK D'ASPRERvS 30 januari 2017, nr. 237.209 (Nietigverklaring, Verwerping). Verzoeker stelt terecht dat de wettigheid van een administratieve handeling moet worden beoordeeld op het moment dat zijn auteur beslist.
Andere rechtspunten van hetzelfde arrest
- De verw. p. werpt op dat het middel niet ontvankelijk is omdat het door de verz. p. betwiste begrip "betekenisvolle kost" niet door het bestreden besluit werd ingevoerd maar reeds voordien. De omstandigheid dat het koninklijk besluit van 4 augustus 1992, ook vóór het bestreden besluit -in bijlage IV-, reeds een onderscheid maakte tussen "kredietopeningen met een betaal- of legitimatiekaart die een functie bezitten bij kredietverlening" en "andere kredietopeningen" en bij dat onderscheid het begrip "betekenisvolle kost" betrok, impliceert niet dat de verz. p. geen belang heeft bij dit middel. Immers, het terugvallen op de vroegere regeling kan in dit geval aan de verz. p. niet tegengeworpen worden, omdat daar precies hetzelfde begrip werd gehanteerd en de verw. p. met het gegrond bevinden van het middel vastgesteld zal zien dat ook haar vroegere reglementering faalde. Aan de verz. p. kan ook niet verweten worden dat zij indertijd geen annulatieberoep ingesteld heeft tegen de bijlage IV van het koninklijk besluit van 4 augustus 1992. De exceptie is niet gegrond.
- Luidens artikel 1, 12° van de wet van 12 juni 1991 is een kredietopening de overeenkomst waarbij geld ter beschikking wordt gesteld van de consument die ervan gebruik kan maken met een betaal- (of legitimatie-) kaart. Het is aan de Koning om de methode tot vaststelling van het maximale jaarlijks kostenpercentage (hierna: JKP) te bepalen en om dat maximale JKP vast te stellen in functie van het type, het bedrag en eventueel de duur van het krediet (artikel 21 §1). Wanneer de Koning, ter uitvoering van zijn opdracht om het maximale JKP vast te stellen, een onderscheid maakt tussen kredietopeningen met kaart en kredietopeningen zonder kaart en een lager kostenpercentage vaststelt voor kredietopeningen zonder kaart, moet hij noodzakelijk een inhoud geven aan het begrip "kaart" dat hij hanteert. Daarmee geeft hij geen andere inhoud aan het begrip "kredietopening", ook niet wanneer hij het begrip "kaart" in die context uitlegt met inachtneming van het begrip "betekenisvolle kosten", dat een plaats heeft in de categorie van de toegevoegde kosten waarvan sprake in artikel 2, §§ 1 en 3, van het koninklijk besluit van 4 augustus 1992.
- De verz. p. voert aan dat de definitie van het begrip "kaart" in het thans bestreden koninklijk besluit van 19 oktober 2006 tot wijziging van het koninklijk besluit van 4 augustus 1992 betreffende de kosten, de percentages, de duur en de terugbetalingsmodaliteiten van het consumentenkrediet onduidelijk is en tegenstrijdige omschrijvingen bevat. Die stelling wordt niet bijgevallen. De verwijzing naar "elk instrument voor de elektronische overmaking van fondsen, waarvan de functies worden uitgevoerd door een kaart bedoeld in artikel 2, 5°, van de wet van 17 juli 2002" dient gelezen te worden in het kader van de specifieke regeling van de vaststelling van het maximale JKP voor kredietopeningen en kredietovereenkomsten andere dan deze bedoeld in de eerste twee kolommen van de bijlage van het thans bestreden KB van 19 oktober 2006. Het gaat hier om een kaart gebruikt in het kader van een dergelijke kredietopening of kredietovereenkomst, en dus een kredietopnemingsmiddel als vermeld in de tweede omschrijving. Voorts stelt ook de eerste omschrijving zelf uitdrukkelijk dat het moet gaan om een kaart "waarvoor de kosten in de totale kosten van het krediet begrepen moeten zijn en dus ook in het jaarlijks kostenpercentage hernomen in de kredietovereenkomst overeenkomstig 2, § 3, 4°, a contrario, van het koninklijk besluit van 4 augustus 1992", zodat bedoeld zijn de kosten van de betaal- of legitimatiekaart in de mate zij op de kredietverlening betrekking hebben.
- De verz. p. voert aan dat de definitie van het begrip "kaart" in het thans bestreden koninklijk besluit van 19 oktober 2006 tot wijziging van het koninklijk besluit van 4 augustus 1992 betreffende de kosten, de percentages, de duur en de terugbetalingsmodaliteiten van het consumentenkrediet strijdig is met het verslag aan de Koning. Die stelling wordt niet bijgevallen. In de mate in het verslag aan de Koning wordt gewezen op het feit dat bij de omschrijving van het begrip kaart thans uitdrukkelijk verwezen wordt naar elk instrument voor de elektronische overmaking van fondsen, waarvan de functies worden uitgevoerd door een kaart bedoeld in artikel 2, 5°, van de wet van 17 juli 2002, herneemt dit enkel de definitie en is er geen tegenstrijdigheid. In de mate in het verslag aan de Koning ook wordt vermeld dat het gebruik van "legitimatiekaarten", die -per definitie- geen "elektronische" overmaking van fondsen behelzen, niet toelaat om het maximale jaarlijkse kostenpercentage toe te passen voor kredietopeningen met kaart en dat de kosten verbonden met het gebruik voor deze kaart overigens verwaarloosbaar zijn, verduidelijkt het de reglementaire omschrijving die desgevallend getoetst kan worden door de rechter zonder zelf een tegenstrijdigheid of onduidelijkheid in de reglementaire tekst in te voeren.
- Omtrent het begrip "betekenisvolle kost" stelt de verw. p. dat de kaart bedoeld in de wet van 17 juli 2002 altijd betekenisvolle kosten inhoudt gelet op de elektronische verwerking, gelet op het feit dat het gaat om kosten die niet zouden worden gemaakt wanneer er louter een kredietopening zonder kaart wordt aangeboden en gelet op het feit dat de kost van de kaart, om betekenisvol te zijn, moet doorwegen in de kosten van de kredietverlening. Een dergelijke omschrijving is niet onredelijk noch te vaag, aangezien het begrip verwijst naar achterhaalbare kosten gemaakt omwille van het gebruik van de kaart voor kredietopneming en niet om kosten te dekken in verband met het krediet in het algemeen of kosten van de kaart voor andere doeleinden dan kredietverlening. "Betekenisvol" betekent dan dat deze kosten voor het opgelegde gebruik van de kaart niet verwaarloosbaar mogen zijn in verhouding tot de algemene kosten van het krediet. Die beoordelingselementen laten de verzoekende partij terdege toe haar concrete situatie te bepalen in het licht van de uitgewerkte reglementering.
- Het gelijkheidsbeginsel houdt in dat een ongelijke behandeling van vergelijkbare gevallen of een gelijke behandeling van niet-vergelijkbare gevallen verboden is, tenzij daarvoor een objectieve en redelijke verantwoording bestaat. De verz. p. situeert de schending van het gelijkheidsbeginsel in essentie in het feit dat niet alle kredietopeningen met kaart in de zin van de wet van 12 juni 1991 ook kredietopeningen met kaart zijn in de zin van het bestreden besluit, waarvoor dan niet het hoogste JKP kan aangerekend worden. Zij toont echter niet aan dat dit onderscheid op basis van wat het begrip "kaart" inhoudt, met daarin de verwijzing naar het begrip "betekenisvolle kost", niet objectief en redelijk verantwoord is, met andere woorden dat het niet redelijk is dat een lager JKP geldt voor kredietopeningen zonder kaart in de zin van het bestreden besluit, dit wil zeggen zonder betekenisvolle kost. Het omgekeerde zou eerder vragen oproepen.
- De Raad van State kan zijn beoordeling van de redelijkheid van het bestreden besluit niet in de plaats stellen van die van de overheid. Hij beschikt ter zake slechts over een marginaal toetsingsrecht. Te dezen betekent dit dat de verzoekende partij aannemelijk moet maken dat het verschil tussen het maximale JKP voor kredietopeningen met en zonder kaart kennelijk onredelijk is. Zij doet dit niet.
- De verz. p. richt haar middelen tegen de interpretatie die de verwerende partij in het thans bestreden besluit aan het begrip "kaart" geeft en die tot gevolg heeft dat haar Fixcard haar niet toelaat een JKP "met kaart" aan te rekenen. De verz. p. kan met haar beroep vastgesteld zien dat de verw. p. de wet verkeerd uitgevoerd heeft, dat het begrip "kaart" onvoldoende duidelijk omschreven is of dat de onderscheiden kostenpercentages voor kredietopeningen met en zonder kaart niet redelijk verantwoord zijn. Aldus kan zij mogelijks uitzicht krijgen op een nieuwe regeling waarin voor de Fixcard mogelijks een hoger JKP mag toegepast worden. Dat verleent haar een rechtmatig belang bij het beroep.
- Het rechtszekerheidsbeginsel sluit, zoals ook het Grondwettelijk Hof in zijn arrest nr. 17/2010 van 25 februari 2010 heeft vastgesteld, niet uit dat in een reglementaire bepaling, zelfs wanneer zij strafrechtelijk beteugeld worden, begrippen worden gebruikt die een zeker flexibel karakter hebben en een zekere beoordelingsbevoegdheid laten aan de rechter.